Ο ηθοποιός έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 98 ετών – Η πρώτη γνωριμία του ζευγαριού, η φιλία που έγινε έρωτας, τα κοινά καλλιτεχνικά όνειρα, οι αγώνες και τα μαθήματα ήθους και αξιοπρέπειας που παρέδωσαν
Ένα βράδυ του 1957 μια 17χρονη μελαχρινή κοπέλα εμφανίζεται στο Θέατρο Μουσούρη και αναζητά έναν 28χρονο ηθοποιό που παίζει στην παράσταση. Έχει πάει να τον γνωρίσει καθώς συνδέονται με μακρινούς συγγενικούς δεσμούς. Έδωσαν τα χέρια, μίλησαν λίγο για τους κοινούς γνωστούς τους αλλά και για το θέατρο. Εκείνο το βράδυ. χωρίς καν να το γνωρίζει, έκανε το πρώτο βήμα της κοινής διαδρομής του το μακροβιότερο εγχώριο θεατρικό ζευγάρι, ο Στέφανος Ληναίος, που έφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών, και η Έλλη Φωτίου, η επί 69 ολόκληρα χρόνια σύντροφός του στη σκηνή, την οθόνη και τη ζωή.
Έχοντας πορευτεί πλάι – πλάι για μια ολόκληρη ζωή στην κυριολεξία, κατάφεραν αυτό που κανένα άλλο ζευγάρι ηθοποιών δεν μπόρεσε να πετύχει σε τέτοια μεγάλη χρονική έκταση: όταν λες το όνομα του ενός να σού έρχεται πάντα, εντελώς αυθόρμητα στο μυαλό το όνομα του άλλου. Και αυτή ήταν μια κατάκτηση που δεν οφειλόταν τόσο στις καλλιτεχνικές συνεργασίες τους αλλά στην εξαιρετικά βαθιά, ουσιαστική και δυνατή σχέση που «έχτισαν» στην αληθινή ζωή. Μια σχέση ισόβια, με βαθιά θεμέλια, που κανείς και τίποτα δεν μπορούσε να κλονίσει, ένα ζευγάρι πρότυπο αγάπης, ήθους, σεβασμού και διακριτικότητας.
Όχι, δεν ήταν κεραυνοβόλος ο έρωτάς τους, όπως οι ίδιοι είχαν εξομολογηθεί. Πρώτα ήρθε η φιλία, ο σεβασμός, η εμπιστοσύνη κι έπειτα ο έρωτας, τα κοινά όνειρα, η αγάπη, ο γάμος, έξι χρόνια μετά την πρώτη τους γνωριμία, τα δύο τους παιδιά, η Μαργαρίτα και ο Αλέξης. Κι ίσως να ήταν αυτή ακριβώς η σταδιακή εξέλιξη, μαζί με τις κοινές αξίες τους βεβαίως, εκείνη που καθόρισε την μακροβιότητα του κοινού βίου τους.
Η διαχρονική ταύτισή τους από το ευρύ κοινό αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία αν σκεφτεί κανείς πως στην χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου συμπρωταγωνίστησαν σε μία και μοναδική ταινία, το 1967, στην κωμωδία «Μιας πεντάρας νιάτα», όπου υποδύονταν έναν νιόπαντρο ζευγάρι που κρύβει το γάμο του από τα αφεντικά του με αποτέλεσμα να βιώσει τραγελαφικές καταστάσεις.
Τη δεκαετία του ‘70, ωστόσο, μπήκαν μαζί σε πολλά ελληνικά σπίτια ως συμπρωταγωνιστές τηλεοπτικών σειρών που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία. Η αρχή έγινε το 1972 με το θρίλερ «Ο άνθρωπος δίχως πρόσωπο», το οποίο συνεχίστηκε για δύο ακόμη χρόνια με τον τίτλο «Εφιάλτης», και κορυφώθηκε το 1978 με την δημοφιλέστατη δικαστική σειρά τριών κύκλων «Η Ετυμηγορία» από την οποία μάλιστα πέρασαν πολλοί γνωστοί ηθοποιοί μεταξύ των οποίων η Νόρα Βαλσάμη, η Ελένη Ανουσάκη, η Μιμή Ντενίση κ.α.
Μεγάλη αγάπη, όμως, του Στέφανου Ληναίου και της Έλλης Φωτίου υπήρξε πάντα το θέατρο, το σανίδι. Τα κοινά θεατρικά τους όνειρα εκφράστηκαν μέσα από το «Σύγχρονο Ελληνικό Θέατρο» που ίδρυσαν το 1970 και στεγάστηκαν στο Θέατρο Άλφα, το οποίο, φέρει τα τελευταία χρόνια το όνομά τους: Θέατρο Άλφα, Ληναίος – Φωτίου. Εκεί παρουσίασαν μέχρι και πριν από περίπου μια πενταετία, περισσότερα από 40 έργα, τόσο από το ελληνικό όσο και από το διεθνές ρεπερτόριο. Ανάμεσά τους τα εμβληματικά «Δεν πληρώνω! Δεν πληρώνω!» και «Ένα τυχαίο ατύχημα» του Ντάριο Φο αλλά και τα «Οι Ρόζενμπεργκ δεν πρέπει να πεθάνουν», «Καληνύχτα Μαργαρίτα», «Ανοιχτοί λογαριασμοί», «Ένας εχθρός του λαού» κ.α.
Με τον Στέφανο Ληναίο συχνά σε διπλό ρόλο σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή, επέλεγαν θεατρικά κείμενα ποιοτικά, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην κοινωνική – πολιτική θεματολογία. Γιατί ο Στέφανος Ληναίος και η Έλλη Φωτίου δεν ζούσαν αποκλειστικά στον μικρόκοσμο που είχαν δημιουργήσει. Αφουγκράζονταν πάντα τον παλμό και τις ανάγκες της κοινωνίας, στηρίζοντας με δυνατή φωνή τα ιδανικά της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας, επέλεξαν μάλιστα να αυτοεξοριστούν στην Ευρώπη από το 1967 μέχρι το 1970 συμμετέχοντας ενεργά στον αντιδικτατορικό αγώνα, πρωτοστατώντας, εκείνος, στον συνδικαλισμό του κλάδου του και συμμετέχοντας στην ενεργό πολιτική ως βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και στην αυτοδιοίκηση ως δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Αθηναίων. Και βεβαίως διδάσκοντας, μεταγενέστερα, και οι δύο, πολλούς νέους καλλιτέχνες όχι μόνον τα μυστικά της τέχνης τους αλλά και του καλλιτεχνικού ήθους.
Αυτό ήταν εξάλλου και το σήμα – κατατεθέν του υπέροχου αυτού ζευγαριού το οποίο παρότι παρέμεινε στην πρώτη γραμμή, για πολλές δεκαετίες, κατάφερε και διαφύλαξε ως κόρη οφθαλμού την προσωπική του ζωή, την οικογένειά του, τα παιδιά του, τις χαρές και τις λύπες του.
